Medisch centrum

Ooit liep ik met mijn schoenen door het open riool van de sloppenwijken van Accra (Ghana). Ik nam foto’s in de townships van Johannesburg omringt door kinderen die bedelden om geld. In Rio filmde ik jongens voetballend met dichtgeplakte schoenen die tot diep in de nacht slenterden door de straat omdat ze thuis niet welkom waren. Beelden die je niet meer vergeet, die je raken, die je de rest van je leven doen beseffen hoe goed we het hier hebben.

Nu zag ik een jongetje van twee jaar oud. In zijn handje een infuus, zijn moeder neerkijkend en zichtbaar de hoop op een goed einde aan het verliezen. Ik keek door mijn lens en voelde mijn vinger trillen op de sluiterknop. Een enorme schaamte maakte zich meester van me. In de kleine ruimte lagen op de overige twee bedden nog vijf mensen die doodziek waren. Elk van hen kon deze ochtend een klein beetje medicatie krijgen in de hoop op genezing. Een klein beetje medicatie want de kasten raken leeg, het geld is op en de laatste maanden van het jaar is het overleven. Ik zakte door mijn knieën om een goed kader te krijgen en de jongen vast te leggen. En toen zag ik iets wat me op een manier raakte als nooit tevoren. Dit was niet een beeld wat ik zal onthouden maar een realiteit die symbool staat waarom ik hier ben. Het armpje van dit twee jarige jongentje was niet dikker dan mijn duim. Zijn ruggengraat stak uit onder zijn blauwe pyjamaatje, zijn buikje was bol, zijn ogen weggevallen. Hier op nog geen halve meter bij me vandaan was een zwaar ondervoed kind. Ik moest denken aan de verhalen eerder deze week over de vanzelfsprekendheid van stervende kinderen in Tsjaad. En in de 250ste seconden die de camera nodig had om deze foto vast te leggen hoopte ik het verschil te kunnen maken door de u te laten zien dat sterven niet vanzelfsprekend meer mag zijn.

Het infuus wat in dit duimdikke armpje van deze jongen zit komt van SOS Kinderdorpen. Dit is vanuit donaties betaald, vanuit giften, nalatenschappen en alle andere mensen die de organisatie steunen. De medicatie, de artsen, de laboranten en de verpleegkundige van SOS Kinderdorpen zijn bezig dit ene leven te redden. En nu vraag ik me opnieuw af, wat is één leven op 300.000 wezen, wat is één leven op 153 miljoen kinderen wereldwijd die geen ouders hebben die voor ze kunnen zorgen. Deze moeder kan niet zonder de hulp van SOS Kinderdorpen en dit ene leven is waar het allemaal om gaat hier in Tsjaad.

Met de medische faciliteiten die vanuit het SOS Kinderdorp worden geboden kan daadwerkelijk het verschil worden gemaakt voor duizenden mensen in de omgeving. En in een land als Tsjaad is dat vaak letterlijk een verschil tussen leven en dood. Hier kunnen vrouwen veilig bevallen, mensen worden onderzocht en wanneer noodzakelijk kan er op tijd worden ingegrepen. Hier kunnen zowel kinderen als volwassenen medicijnen krijgen en zo worden families gezond en intact gehouden. Dankzij dit centrum helpt SOS Kinderdorpen voorkomen dat het aantal kinderen dat geen ouders meer heeft die voor ze kunnen zorgen steeds minder gaat worden.

En hoewel het misschien een utopie is op dit moment doet SOS Kinderdorpen wat alle NGO's zouden moeten doen. Proberen jezelf overbodig te maken met fundamentele hulp. Hulp voor nu, maar ook kijken hoe je structureel iets kunt veranderen in een gemeenschap en daarmee hoop geven op een toekomst.

OVERIGE BERICHTEN

© 2019  by WORLDFAMOUS