Gedreven door trots

Kinderen spelen op straat in N’Djamena. Ze rollen een grote ton, spelen met lege flessen of maken van een oud blik een autootje. Ze kijken je met grote ogen aan als je door hun straat loopt, want een westerling met een camera is een zeldzaamheid in deze buurt. De belevingswereld van de meeste kinderen komt ook niet veel verder dan het blok waar ze wonen.

Hun nieuwsgierigheid wint het van de verlegenheid als we met de medewerkers van het familieversterkende programma binnen komen. Terwijl de mensen van SOS Kinderdorpen in gesprek zijn probeer ik voorzichtig contact te maken met de kinderen. Eerst een foto van een afstand, dan een stapje dichterbij en uiteindelijk mee laten kijken op het scherm aan de achterkant van mijn camera. Als ze dichterbij staan en we samen kijken naar hun foto scrollen we door de afbeeldingen heen. En zo komen we ook bij kinderen van het SOS Kinderdorp. Kinderen die in vrijwel dezelfde situatie hebben gezeten maar niet meer bij hun biologische ouders kunnen wonen of simpelweg geen ouders meer hebben. Het verschil tussen beide kinderen is op mijn camera slechts een minuscule vingerbeweging. Het verschil in geografische zin is slechts een paar honderd meter. En op school minder dan 45 centimeter, want deze kinderen gaan naar de Hermann Gmeiner school in het SOS Kinderdorp. En daarmee wordt niet alleen deze kinderen een goede toekomst geboden door het Familie Versterkende Programma, maar ook komt er ruimte voor de moeder zich verder te ontwikkelen en een basis te leggen voor het leven van haar familie. Want voor deze familie is de scheidslijn tussen wel of niet samen kunnen blijven flinterdun.

De moeder vertelt over de huur die ze moet betalen, haar overleden man en het gebrek aan inkomsten. Ze vertelt over haar zorgen en de impact die het heeft op haar gezinsleven. De situatie is broos en de hulp welke ze ontvangt vanuit het Familie Versterkende Programma is zeer welkom. Maar waar begin je met helpen als iemand honger heeft. Waar begin je met helpen als iemand een gebrek heeft aan opleidingen en de weg naar werk niet kent. Hoe laat je iemand in zijn eigen waarde tussen de overige bewoners in haar straat. Het zijn gevoeligheden waar ik op voorhand niet bij stil had gestaan maar wat top of mind is bij de medewerkers van het Familie Versterkende Programma.

Voor mij werd het pas zichtbaar toen ik de laatste foto nam van dit gezin. Want ik zie een trotse strijdvaardige moeder die geloof heeft in de toekomst. En wanneer ik terug denk aan haar huisje wat niet meer is dan vier muren, een gordijn en enkele stukken schuim om op te slapen. Aan de kinderen die niet weten of ze de volgende dag te eten hebben en aan het getekende maar mooie gezicht van de moeder als ze vertelt over haar leven, dan weet ik dat die trots het laatste is wat ze bezit. Maar ook dat die trots de fundering is voor de toekomst van haar familie.

OVERIGE BERICHTEN

© 2019  by WORLDFAMOUS