Leren en laten leren

In het SOS Kinderdorp zijn 120 gezonde, sterke en hoopvolle kinderen. Maar wat is 120 op 300.000 wezen in Tsjaad? Wat is 120 op de nog 153 miljoen kinderen wereldwijd die geen ouders meer hebben die voor ze kunnen zorgen? Dit zijn de eerste gedachten die me op 9 september om 5.30 uur bezig houden. Is het werk van SOS Kinderdorpen wel toereikend voor zo’n grote problematiek in dit arme land, op deze wereld?

 

Aan het einde van het hoofdpad wat door het SOS Kinderdorp loopt is een plein. Links van dat plein staat het medisch centrum met aan de andere kant de crèche. Midden op het zanderige plein staat een eenzame boom, aan zijn grootste tak een oude velg en een touw met daaraan een metalen staafje. Het is de bel van de kleine maar nette school die in het verlengde van de boom staat. Ik hoor een straffe en luide Franse stem vanuit een van de lokalen gevolgd door een herhaling van zijn woorden door een groep kinderen. Wanneer ik het lokaal binnenkom zit er een klas vol enthousiaste leerlingen. Twee aan twee en hier en daar een derde leerling die is toegevoegd op de houten banken. Ik tel en kom op ruim 30 scholieren. Naar ik later begrijp een luxe, want de openbare scholen huizen op één docent ruim 200 leerlingen per lokaal. De school waar we nu zijn is deels openbaar. Dat wil zeggen dat er naast de kinderen uit het SOS kinderdorp ook volop ruimte is voor kinderen uit de omgeving. Kinderen die op die manier een kans krijgen op goed onderwijs. En hoewel zij niet wonen in het SOS Kinderdorp maken ze toch deel uit van de SOS familie.

 

De sfeer in de klas is wat uitbundig maar daar ben ik zelf debet aan. Met twee camera's kruip ik in hoekjes en probeer het dagelijks leven vast te leggen. Maar een westerling als ik zien ze niet vaak. Wanneer ik een foto probeer te maken vooraan de klas herken ik een van de kinderen van gisteren uit het dorp. Hij wilde overal waar ik heen ging meelopen en mijn statief dragen. Hij blijft me ook nu met zijn ogen volgen om niets te missen van wat ik doe. Als ik hem een knipoog geef krijg ik een grote lach als cadeau. Ik trek me terug uit het lokaal en bekijk de klas door een raam zonder dat de leerlingen me kunnen zien. Misschien iets minder uitbundig maar met dezelfde honger naar kennis en enthousiasme gaan de leerlingen verder met hun schoolwerk. 

 

Mijn zorgen van de ochtend blijven bestaan maar wel begint de filosofie van SOS Kinderdorpen me meer te beklijven. Ik had gehoord over de scholen, de familieversterkende programma’s. Ik had gelezen over medische centra, maar nu ik er midden in sta zie ik dat het SOS Kinderdorp zoveel meer is dan een omheinde plek met familiehuizen. Het is een basis binnen een gemeenschap van waaruit zoveel meer gebeurt en zoveel meer mensen worden geholpen.

 

 

Morgen gaan we de wijk in en zullen we met eigen ogen gaan zien wat de familieversterkende programma’s in houden. Ook zullen we een bezoek brengen aan het medisch centrum. 

Please reload

OVERIGE BERICHTEN
Please reload

© 2019  by WORLDFAMOUS 

SOS school