Leef je nog?

 

Half september stond ik nog geen meter bij je vandaan. Ik had je moeder, die voor de tent zat, gevraagd of ik een foto mocht maken. Je lag zo lief te slapen met je prachtige huid op het blauwe kleed. Je oogjes waren nog niet helemaal dicht en ik probeerde me voor te stellen waar je over zou gaan dromen. 

 

De zon scheen en je familie zat bij elkaar. Ik zag een grote zus naast je zitten en ze keek jouw richting uit. Haar ogen neergeslagen uit verlegenheid en haar gedachten nooit ver bij je vandaan. 

 

Achter ons slenterde andere kinderen over de zanderige paden. Nieuwsgierigheid vertaalde zich in blije ondeugende gezichtjes en ze keken naar jou. Niet omdat je daar lag maar omdat ik op mijn knieën probeerde jou vast te leggen met mijn camera. 

Het was me gelukt. Je gezichtje, je mooie kleine krullen scherp in beeld en je lichaam wat langzaam weg liep uit focus. Je moeder had me bekeken en keek me nu doordringend aan. Ik vroeg in mijn beperkte Frans hoe oud je was. Bijna 1 jaar oud vertelde je moeder. Ik lachte zoals een vader kan lachen met in gedachten zijn eigen kinderen. Ik stamelde opnieuw in nauwelijks begrijpelijk Frans "elle est fatiguée he"? 

 

Je moeder zei even niets maar bekeek me nog eens goed. Haar antwoord was even ontluisterend als het vluchtelingenkamp waar je in verbleef. Tussen de 5000 tenten lag jij daar op een kleed in het zand. Je hebt nooit het land van je familie gezien want je moeder was op de vlucht met jou in haar buik. Ze heeft je het leven geschonken op een plek waar je niet thuis bent. En het ergste is dat je ook nooit thuis zult komen. 

 

Je moeder vertelde dat je ziek bent. Geprikt door een mug en hebt nu Malaria. Je moeder bleef me aankijken toen ze vertelde  dat ze niets meer voor je kan doen. Er is geen medische hulp in het kamp, onvoldoende medicatie en de hoop op dat je beter wordt is er niet meer. 

 

Ik heb iedere dag sinds half september aan je gedacht. Soms als ik mijn eigen kinderen om me heen had, soms in mijn slaap als ik de dagen van de reis aan het herbeleven was. Deze week kwam ik de mensen tegen met wie ik samen de reis heb gemaakt. Die je ook hebben bewonderd, met je moeder hebben gesproken en naar nu blijkt, iedere dag aan je hebben gedacht. 

 

En we stelden ons de vraag, leef je nog? 

Please reload

OVERIGE BERICHTEN
Please reload

© 2019  by WORLDFAMOUS 

SOS