Fatima is haar hart vergeten

English version underneath

 

Daar staat ze, haar schouder tegen de geïmproviseerde deurpost en haar blik langs mij heen richting de bergen. Daar waar die bergen hun hoogste punt bereiken is haar thuis, Syrië. Haar huis staat er niet meer, vriendjes van school zijn allemaal hun eigen weg gegaan op zoek naar veiligheid of overleden door een van de vele bommen die terecht zijn gekomen in haar buurt. En zij staat daar in een plastic tent zonder verwarming. De vloeren zijn van hout, voelen vochtig en op de grond liggen wat stukken schuim waar ze op kan slapen. Aan haar been houdt een kleiner zusje zich vast met ogen vol tranen. Het huilen valt haar niet meer op want de kinderen in dit vluchtelingenkamp huilen, wenen, snikken en zijn vaak angstvallig stil. Allemaal dragen ze trauma’s met zich mee waarvan ik me geen voorstelling van kan maken. En dat is gek, want mijn eigen ouders hebben de oorlog meegemaakt hier in Nederland. Ook zij hebben slechte tijden gekend, honger, verdriet en zijn dierbare verloren. Mijn vader verloor zijn moeder en werd grootgebracht in een weeshuis.

 

En nu sta ik hier op de grens van een oorlogsgebied en ben ik omringd door kinderen die net als mijn ouders hun leven moeten leiden in tijden van een oorlog.

 

Ik probeer me af te vragen waar Fatima aan denkt? Waar denk je aan als je honger hebt, je al je kleding over elkaar heen moet dragen om warm te blijven? Zou ze denken aan vriendjes, aan school of probeert de zich te herinneren hoe haar kamer eruit zag? Ik zou het haar wel willen vragen maar hoewel ze recht voor me staat is ze er niet. Fatima is nog in Syrië, de plek waar ze haar hart heeft achtergelaten.

 

Fatima is een van de tientallen kinderen die we hebben ontmoet in het vluchtelingenkamp. En waar ik in het verleden ook getraumatiseerde kinderen heb ontmoet was er altijd een twinkeling in de ogen. Een soort spiegel van de kinderziel die nog in het hoofd aanwezig was. Die oplichtte als je een grapje maakte of je best deed een lach op de gezichten te toveren voor een foto. Niet bij deze kinderen, ze lachen niet en lijken te zijn gevangen in een cocon van weemoedigheid. Ze staren veel in de verte en als ze je aankijken dringen ze in een keer door tot in je hart. Dat doen ze niet met opzet maar gewoon omdat de onschuld van het kind niet meer als een spons tussen jou en hen inzit. Het zijn kinderen die moeite hebben om nog kind te zijn. Ze spelen niet maar overleven. Ze praten niet maar denken aan wat ze hebben meegemaakt en hoe hun toekomst er nu uit is komen te zien. Ze proberen te slapen maar worden iedere nacht schreeuwend wakker van de vele nachtmerries.

 

Een team van SOS Kinderdorpen komt regelmatig langs en kent de families. Ze kunnen de trauma’s niet weghalen. Ze kunnen de kinderen niet laten lachen of zorgen dat de nachtmerries niet meer terugkomen. En toch kunnen ze soms met kleine dingen geweldig mooie resultaten bereiken. Natuurlijk door het leven wat dragelijker te maken met wat voeding, warme kleren of medische hulp, maar ook door aandacht te geven er even voor iemand te zijn. Door te luisteren naar een kind, een knuffel te geven maar vooral door ze te laten blijken dat ze er mogen zijn. Hoewel Libanon overspoeld wordt met vluchtelingen en er best mensen zijn die vinden dat het land niet meer mensen kan herbergen zijn de Syriërs welkom. Inmiddels al meer dan een miljoen vluchtelingen op een bevolking van nog geen zes miljoen is natuurlijk veel maar toch weet iedereen dat een warm welkom belangrijk is.

 

Fatima zal iedere dag kijken naar die bergen en op het moment dat de zwarte rookpluimen niet meer zichtbaar zijn, de geluiden van bommen in de verte zijn weggeëbd zal ze met haar familie weer op reis gaan. Terug naar haar land, terug naar haar hart. Wanneer die dag komt zal niemand weten en dan vind ik het fijn dat er mensen van SOS Kinderdorpen zijn die een stukje van hun hart delen met Fatima.

 

 

Fatima has forgotten her heart

 

There she is, her shoulder against the improvised doorway and look past me towards the mountains. Where the mountains reach their highest point is her home, Syria. Her house is no longer there, friends from school are all gone their separate ways in search of safety or deceased by one of the many bombs that have fallen into her neighborhood. And she stands there in a plastic tent without heating. The floors made of wood feel moist and lying on the ground there are some pieces of foam where she can sleep on. At her leg is her smaller sister with eyes full of tears. The crying is not heard anymore as so many children in this refugee camp cry, weep, sobbing and are often silent. I can’t inmagine the trauma they all carry within them. Which is crazy, because my parents have lived through the war in the Netherlands. They have also experienced bad times, hunger, sadness and loss of family. My father lost his mother and was brought up in an orphanage.

 

And now I stand here on the edge of a war zone, and I'm surrounded by children like my parents to lead their lives in times of war.

 

I'm trying to wonder what Fatima is thinking about? What are you thinking when you are hungry, need to wear all your clothes over each other to keep warm? Would she think of friends,  at the lovely times at school or tries to remember how her room looked like? I would love to ask her, but though they she is right in front of me, she is not there. Fatima is in Syria, where she left her heart.

 

Fatima is one of dozens of children we met in the refugee camp. And I've met many traumatized children in the past but there was always a twinkle in the eye. A kind of mirror of the child's soul that was still present in the head. That lit up when you were joking or did your best to put a smile on the faces for a photo. Not with these children, they don’t laugh and seem to be caught in a cocoon of melancholy. They stare a lot in the distance, and when they look at you they penetrate your heart at once. They do not intentionally but simply because the innocence of the child is no longer like a sponge between you and them. These are children who are struggling to be a child. They don’t play they  just try survive. They do not talk, but think of what they have experienced and how their future is going to look like now. They are trying to sleep but wake up every night screaming of the many nightmares.

 

A team of SOS Children's Villages comes regularly and knows the families. They can not take away the trauma. They can not make the children laugh or cause the nightmares to disappear. And yet they can sometimes do little things with great results. Of course to make life more bearable with some food, warm clothes or medical assistance, but also by paying attention for a moment to  someone. By listening to a child, to give a hug but mainly to let them know that they may be there. Although Lebanon is overrun with refugees, and most people who think that the country can not accommodate more people, the Syrians are welcome. Now more than a million refugees out of a population of less than six million is obviously much but everyone knows that a warm welcome is important.

 

Fatima will look every day at the mountains and at the moment the black plumes of smoke are no longer visible, the sounds of bombs have faded away in the distance  they will travel back with her family. Back to her country, back to her heart. When that day comes, no one will know, and I'm happy that there are people from SOS Children's Villages are share a piece of their heart with Fatima.

 

Please reload

OVERIGE BERICHTEN
Please reload

© 2019  by WORLDFAMOUS